Uzak kalmalı mıyım acaba kendimden yada şu an kendim sandığım benliğimden. Çoğu zaman dalıp gitmemin nedeni hep bu soru. Ya da suskunluğumun sesi haykırışı bu cümleler… Belki de yalnızız yalnızım diye biten şarkının bende bulan yankısı sadece. Arabesk hayatın arabesk yankısı.

Nedenler sebepler arasında sorunun kendiside kaybolup gidiyor. Uzadıkça cümlelerin ekleri fiil kısmını bir türlü yakalayamadan isimlerde kaybolup gidiyor üç noktam…  Saçmalamakda çare değil artık… kendi kendime konuşmakda.

Sebep belirsiz sonucu asla belli olmayan zamanın çarkı bu olsa gerek. Zaten zaman dışında da başka bir somut kavram kalmadı cümlelerimde…

Beklemenin sonucunu merak ederek yarını bugünlerde aramaya devam sadece..

Belki de kendinden kaçışın kısa yolu. Yada boşvermenin diğer adı keşke… Unutulması gerekenlerin bir kalemde çizilişi.. Dinlenen arabesk şarkının kalpteki etkisi keşke…

Ulaşılmayanlara ulaşamamanın yenilgisinin ifadesi. Benliğinin zıttı oluverir keşke… Hayallerin rüyaların bu dünyadaki ifadesi keşke…

Özlemin, hasretin, dün kadar yakın yaşananların geri getirilmemesine inat söylenen bir söz belkide.. Yanan sigara dumanının yalnızlığını paylaşan bir kelime…

Yaşantıların beklentilerin farklılıkları karşısında çekilen ahların yerine belkide zamir… yada sıfatsız tüm cümlelerin sıfatı… son noktayı koyamamanın acısıyla yazılan üç noktanın karşılığı keşke…

İmkansızların, olmazların, umut bile olmayacak yarınların cevabı keşke… Akan gözyaşının gülücüklerde hatırlanan anı keşke…

Bazen geçmişin taa dibinde anlamını bulan unutulmuşların hatırlanması, bazen geleceğin korkusu olan keşke…

Belkide diye başlanan her olayın sonunda yaşanan hayal kırıklığını, paragraf paragraf cümlelerin anlatamadığını anlatan kelime keşke…

Adını koyamadığın tüm sevdaların adı olmasını istediğin anların tek kaçışı keşke… Uzakların çook uzakların bir kalemde tüm herşeyin silinmesine sebep keşke…

Unutmaktan korkulan her anın gelecekte gülücüklere gebe olmayacağını bile bile hüznün içine atılmanın anahtarı keşke…

Benliğini yoketmenin eşiğinde duyguların hakimiyetine son verip toz pembe dünyanın pembesini silen kelime keşke…

Acı çekmenin alışkanlığı içerisinde olmayan sabahların hüznünde çekilen hasrete , olmayacak ne kadar hayal varsa bütün hepsine inat illede illede söylenen söz KEŞKEEEEEEEE……………..

Gerçekten dünya değişiyor sanırım. değişen dünyamı insanlarmı gibi saçma bir tartışmayla zaman tüketmek istemiyorum ama değişiyor dünya… ve geçen her dakikada benden uzaklaştığı da kesin… Zamanın gerisinde kaldım sanırım. durdu benim saat…

Nereye kadar devam eder bu durgunluk yada suskunluğum bilmiyorum içimden artık yeter demek geliyor beceremiyorum… işte bu sefer tamam bu defa son artık yok desemde yine yoklar yokolup gidiyor…………

Dün diyemediğim cümleler bugün kendime kızmalarımın sebebi oluyor hep… Kestirip atmak denen kelime hayatıma giremedi gitti. YOK diyememenin derdini çekmeden yapamıyorum sanırım. Akıllı olupta dünyanın kahrını çekmek daha mantıklımı geliyor acaba..

Uzun süredir kelimelerim suskundu. içine kapanık, durgun ve sessiz…Söylemek istediklerim hep başka başka kelimelerle başka türlü çıkar oldu.Kendimi kandırıp duruyorum sanırım. Ya da avuntum bu herhalde.. başka başka kelimelerle içimdekiler anlatmaya çalışmam nereye kadar sürecek onu da bilmiyorum.

Birikiyor gün geçtikçe yığılıyor içimde cümleler, kelimeler… Hep aklıma suskunluğumun gereğini yapmak geliyor.. sus yat ve uyu… çek sineye gitsin… unut tabi unutabilirsen.. Ama bir süre sonra biriken kelimeler cümle hatta paragraf paragraf destan oluveriyor ve o an benliğim yok.. yarınım bihaber… dünüm hiç yaşanmadı…Gelecekde zaten hiç gelmeyecek… umrumda değil umudum olan ne varsa…

Artık son olsun.. Birikmeden ne varsa yaşanacak yaşandığı anda başlasın ve bitsin yaşananlar… duman duman içime çekmekten bıktım… Bu son olsun.. Artık son olsun…