Pek küfür etmeyi sevmem ama bir hikaye anlatılır bizim orda.. adamın biri varmış ve sürekli küfür edermiş… kendince de haklıymış.. …. bir-iki derken en son bunu kadıya şikayet etmişler.. çıkmış kadının karşısına.

kadı sormuş…

oğlum niye küfür edersin diye…

tam cevap verecek içeri biri dalmış..

kadı efendi!! kadı efendi!!  babam öldü analığım bana düşermi….!! !

adam durmuş durmuş sıkmış kendini en son dayanamamış..

SENİN ANANI…………

Kadı: oğlum serbestsin de git yoluna

Aklın ucu değer hiçe
Yol ararım içten içe
Kainat uyur sessizce
Ben hep seni düşünürüm

Rüzgar eser ilden İl’e
Sağlıkta bitmez bu çile
"Var"dan öte, "Yok"ta bile
Ben hep seni düşünürüm

Söz: Abdurrahim Karakoç
Müzik: Hasan Sağındık
 

Belki de kendinden kaçışın kısa yolu. Yada boşvermenin diğer adı keşke… Unutulması gerekenlerin bir kalemde çizilişi.. Dinlenen arabesk şarkının kalpteki etkisi keşke…

Ulaşılmayanlara ulaşamamanın yenilgisinin ifadesi. Benliğinin zıttı oluverir keşke… Hayallerin rüyaların bu dünyadaki ifadesi keşke…

Özlemin, hasretin, dün kadar yakın yaşananların geri getirilmemesine inat söylenen bir söz belkide.. Yanan sigara dumanının yalnızlığını paylaşan bir kelime…

Yaşantıların beklentilerin farklılıkları karşısında çekilen ahların yerine belkide zamir… yada sıfatsız tüm cümlelerin sıfatı… son noktayı koyamamanın acısıyla yazılan üç noktanın karşılığı keşke…

İmkansızların, olmazların, umut bile olmayacak yarınların cevabı keşke… Akan gözyaşının gülücüklerde hatırlanan anı keşke…

Bazen geçmişin taa dibinde anlamını bulan unutulmuşların hatırlanması, bazen geleceğin korkusu olan keşke…

Belkide diye başlanan her olayın sonunda yaşanan hayal kırıklığını, paragraf paragraf cümlelerin anlatamadığını anlatan kelime keşke…

Adını koyamadığın tüm sevdaların adı olmasını istediğin anların tek kaçışı keşke… Uzakların çook uzakların bir kalemde tüm herşeyin silinmesine sebep keşke…

Unutmaktan korkulan her anın gelecekte gülücüklere gebe olmayacağını bile bile hüznün içine atılmanın anahtarı keşke…

Benliğini yoketmenin eşiğinde duyguların hakimiyetine son verip toz pembe dünyanın pembesini silen kelime keşke…

Acı çekmenin alışkanlığı içerisinde olmayan sabahların hüznünde çekilen hasrete , olmayacak ne kadar hayal varsa bütün hepsine inat illede illede söylenen söz KEŞKEEEEEEEE……………..

Saf, korkusuz, içten, olabildiğince samimi ve bir o kadar da ürkek bir dünya… anlatamadığım ne varsa anlatabildiğim.. suskunluğum olan ne kadar cümle varsa haykırabildiğim bir dünya… yok oldu gitti.. bir kelime kadar basitmiş… oysa içine sığdırdığım kelimeler… ya söylenen sözler… o kadar cümle.. o kadar gülücük…

ne olduğunu bilmediğim bir bağlılıkla var olan bir dünya.. adını dahi koyamadığım, belki adını koymaktan korktuğum, yokluğu varlığımın en büyük sorunu olan bir dünya… ne kadar kolaymış bir anda yok etmek.. bir anda silivermek.. eyvallahsız dünyanın eyvallahsız insanları…

ama olsun bee sanada eyvallah var benden. içimden söküp atamam ama elbet zamana yenik düşer. elbet geçmiş zaman olur cümlelerdeki ekler…

eyvallah sanal dünyam sanada eyvallah.. sende ait olduğun yerde yerini al…

Gerçekten dünya değişiyor sanırım. değişen dünyamı insanlarmı gibi saçma bir tartışmayla zaman tüketmek istemiyorum ama değişiyor dünya… ve geçen her dakikada benden uzaklaştığı da kesin… Zamanın gerisinde kaldım sanırım. durdu benim saat…

Nereye kadar devam eder bu durgunluk yada suskunluğum bilmiyorum içimden artık yeter demek geliyor beceremiyorum… işte bu sefer tamam bu defa son artık yok desemde yine yoklar yokolup gidiyor…………

Dün diyemediğim cümleler bugün kendime kızmalarımın sebebi oluyor hep… Kestirip atmak denen kelime hayatıma giremedi gitti. YOK diyememenin derdini çekmeden yapamıyorum sanırım. Akıllı olupta dünyanın kahrını çekmek daha mantıklımı geliyor acaba..

Uzun süredir kelimelerim suskundu. içine kapanık, durgun ve sessiz…Söylemek istediklerim hep başka başka kelimelerle başka türlü çıkar oldu.Kendimi kandırıp duruyorum sanırım. Ya da avuntum bu herhalde.. başka başka kelimelerle içimdekiler anlatmaya çalışmam nereye kadar sürecek onu da bilmiyorum.

Birikiyor gün geçtikçe yığılıyor içimde cümleler, kelimeler… Hep aklıma suskunluğumun gereğini yapmak geliyor.. sus yat ve uyu… çek sineye gitsin… unut tabi unutabilirsen.. Ama bir süre sonra biriken kelimeler cümle hatta paragraf paragraf destan oluveriyor ve o an benliğim yok.. yarınım bihaber… dünüm hiç yaşanmadı…Gelecekde zaten hiç gelmeyecek… umrumda değil umudum olan ne varsa…

Artık son olsun.. Birikmeden ne varsa yaşanacak yaşandığı anda başlasın ve bitsin yaşananlar… duman duman içime çekmekten bıktım… Bu son olsun.. Artık son olsun…

Gabar’ın kenarında…

İlk medeniyetlerin odağında…

İlk medeniyetler havasında….

Üstü çamur ve tahta…

Altı taş duvarlarla…

Bir ahır, iki oda…

Koyunlar bir yanda, insanlar bir yanda…

Su hala kuyuda…

Ve telefon icat edilmedi daha…

Haa unutmadan elektrik de yok, karayoluda…

1200 nüfuslu 120 hane işte böyle bir yer…

Ülkemin güneydoğusunda, en kenarında…

Hayaller başka, umutlar bambaşka…

Her gün aynı doğuyor güneş dağların kenarında…

Ve dili de başka… Bir farklılık daha…!

Şehir merkezi çok yakında, tellerin ardında…

Herşey oralardan geliyor, model model kamyonlarla…

Yaşamın anlamı başka buralarda…

Oysa, oysa ben,

Beklemek isterdim kırmızı ışıkta…

Yürümek isterdim, yolun sağından, kaldırımlarda…

Oynamak isterdim… Çocuklarla dolu çocuk parkında…

Ve çeşmeyi açıp saatlerce kalmak altında…

Gazeteyi açıp seni bulmak yalancı fallarda…

Dolaşmak, saatlerce yürümek kalabalıklarda…

Televizyonu açıp öylece uyuyakalmak ranzada…

Düşlerim hayallerim çok mu, çok mu fazla…

Çok şey mi istiyorum, çok mu bunlar bana…

İnsanlar çağ atlıyor, bir çağdan diğer çağa…!!!

Atladık, atlıyoruz…. İlkçağdan… Ortaçağa…

24/04/2000 Pazartesi – Şırnak / İdil / Teke Köyü

Kursun son günü ve son ders… Flash CS3 ile başlayıp Dreamweaver ile son bulan maceranın son dalgası da kıyıya vurmak üzere… Buradaki dalgalar hangi geminin yolunu değiştirir bilinmez ama okyanusa yeni yeni damlalar eklediği kesin… Somut olarak birşeyler oldu, sanırım öğrenme denen olayın aşamalarını yaşadım  diyebileceğim bir kursun sonuna geldik.

Ee klasiktendir Öncelikle kursu veren hocamız Ozan İNKAYA’ya sonra Yalova Esenköy hizmetiçi eğitimin tüm çalışanlarına teşekkürü bir borç bilirkene, büyüklerin ellerinden küçüklerin gözlerinden öperim…

Frame by frame nedir artık sanırım biliyorum ve attığım bir sonraki adımda stop komutu ile karşılabieceğimin de farkına vardım. Arabalar giderken sadece tekerlerinin dönmediğinin farkına da vardım sanırım

Burada öğrendiklerimin bilgisyar bilgime ne derecede katkı sağlayacağı sanırım bundan sonraki denemelerime bağlı olacaktır… Ve gününün üçte biri bilgisayar başında geçen biri olarak sanırım artık bir 60 dakika da Adobe programlarına ayrılacak.

Ve son olarak mekan açısından oldukça güzel olan bu yerde yağmurun bizi hiç terketmemesi ve büyük bir vefa örneği göstermiş olmasıyla sıkıcı anlar dahi yaşadığım Yalova’dan ayrılırken, hasret denen duyguyu tekrar yaşatanlara kavuşmanın sevinci de içimi fazlasıyla kaplamadı değil… Belki de siyah ve beyazın neden birbirine bu kadar muhtaç olduğunun bir kez daha ispatı yaşandı düşüncelerimde…

Saygılar efendim…

Günlükler eskiden kilitli defterlere yazılırdı.. Biri okuyacak da görecek diye saklanırdı köşe bucak… Şimdi sanalda bilmiyorum kaç milyon kişi var. ve hepsininde tek kilidi mausun sol sağ tuşları… ve işin en ilginci insanlar artık yazılarının okunması için çaba sarfediyor.. hatta bunun için kodlar yazılıyor maddi imkanlar seferber ediliyor…

Sanalda var olan sanallıklar içerisinde gerçek hayatı yaşamaya çalışıyorum. Belki de kendimden kaçışın bir başka ifadesi… Yada gerçek hayatta yapamadığım ne varsa, dışa vurulmamış tüm sözlerim kelime kelime çıkıyor ortaya. Bazen sevincim oluyor yazılan tek mesaj bazen kinim oluyor, klavyeden çıkıyor sinirim… Sanal hayatın GERÇEK olan sanallığı bu sanırım..

Tezatlık bu yaa. insanlar sanalda gerçek kimlikleri ile var oluyorlar. Tek bir fark var isimler sanal… Kelimeler, düşünceler, sevgiler, kinler, hasretler, keşkeler, belkilerin hepsi gerçek… başarma duygusu kazanma hevesi, kaybetmenin acısı, yokluğun çilesi oluyor bazen küçük bir resim.. Ya da iki satır cümleye onlarca yorum yazılıyor… Bilgi adına veya ben merkezin ispatı olarak…

bir süre sonra alışkanlıkların da ötesine geçiyor. Lüks değil yani artık.. bilgiye doyum için duyulan bir ihtiyaç olmaktan da çıkıyor. sosyal bir ihtiyaç haline geliyor… Acı kahve içmenin tadını bilmem ama sanırım yazılan yorumlardan yada msn denen araçla yazılan üç satıra eşdeğer bir duygu artık…

gelişen teknolojinin değiştirdiği insan topluluğumu diyecem bu duruma ama sanırım öyle de değil… Küresel dünya dedikleri şey burada başlıyor… içerisinde binlerce farklı fikiri barındıran küresel dünya… ve globalleşmenin saçmalığıda insanların her siteye yazdığı yorumlarla bir kez daha bir kez daha ispat edilmiş oluyor… Globalleşemediklerimizdeniz hala.. ve aslada olamayacağız… olamayız.. Biz bize benziyoruz burada da.. açılan her sayfada biz sadece biziz…

Ömür gerçek hayatta devam etsede sanal gerçekliğin ötesinde ayrı bir gerçek olarak kalmaya devam edecek sanırım…

Mart ayının ilk günü bugün. Bahar geliyor sanırım artık. Ömür denen şu zaman tünelinde yavaş yavaş karanlık sona doğru ilerliyoruz. Sonunda gözükecek ışığı mı arıyoruz onu da bilmiyorum ama loş bir havada adım adım ilerlerken, vadesiz hesaplar içerisinde anlık düşüncelerin esiri oluyoruz.

Kızmıyorum artık kendime. Yaptığım her doğrunun sonunda yanlışı bulmak da korkutmuyor beni.. Artık yolda yürüken çizgilere basarak da yürüyorum. Attığım adımın çizginin üzerine gelmesi yada gelmemesi pek de bağlamıyor zamanı… Sayılar umudum değil.. Plakalarla işim yok.. Her gün doğan güneşi karşılayınca artık sabahın olmayacağı gün aklımda bile değil. Fikirlerim sorgulasa da hayatın çıkmazlarındaki hamasi nutukları… Gülüp geçebiliyorum artık boş ve anlamsız ve aynı zamanda bir o kadar da dayanaksız üç beş kelime birikintilerine…

Sadece sorumluluklarım üzerimde yük. Yarınımda onlar… dünümde ve belki bugünümde…

Sigaram bitiyor artık.. sözün sonu geldi. Cümleleri süsleyip yarınlara sunmak da istemiyorum.. Bitsin kelimelerim.. Ve son…