Bir çocuk; Üstü başı yırtık elbiseleri eski, Mahsun yüzü kir içinde, elinde terazisi, Ve, soğukta titrek, öylece ürkek, Bir kaç kuruş kazanmak istiyor… - “Gel abi tartalım” diyerek… O soğuğun altında minik bir kuş gibi, Uçamıyor… yaşayamıyor çocukluğunu…. Küçük yaşta hissetmiş feleğin sillesini, Belki anasız, babasız, yetim, öksüz, Bilememiş, anlayamamış mutluluğu sevgiyi Şu dünyadaki bütün herşeyi, Elindeki terazisi ve yırtık elbisesi - ” Gel abi tartalım…!” Evet küçük çocuk… Tart insanların günahını, Sen orada soğuktan donarken, Kahkahalarla yanından geçenlerin zavallılığını… Tart ki anlasınlar… Tart ki ağlasınlar… 14031996

Hep sitelerle uğraştım durdum şimdiye kadar. Öyle bir hal aldıki çevremdeki herkes uykulu gözlerimi görünce sitemi yapıyorsun diye alışılageldik sorular sormaya başladı artık. Belkide böyle daha iyi.. Birşeyleri yapmak, ortaya koymak ve yaptığını beğenip budur diyebilmek güzel şey… İnatçıyım sanırım biraz. Yada mükemmeli arayan boş hevesler… Neyse konumuza dönelim.. yeniden yazıyorum. klavyede kod yazmaktan sıkıldım sanırım artık. Yada var olan kodları düzenlemekten. Yazalım bakalım belki hatıra defteri niyetine yada sanal sonsuzlukta bir nokta olabilmek adına.. Saygılar efendim… Yine.. yeniden ve daima…

Yazılarım içimi acıtmıyor. Ve duygularım da öyle hüzün falan da yok… Kelimelerim gayet net.. Dumanlı dumanlı ifadelerin etkisinde yolunu bulmayan harfler de yok… Karamsarlığın tavanında asılı hüzün nağmeleri de çıkmıyor dilimden… Gayet açık ve net… Ve bir o kadar da gerçekci… Kimse üzerine de almasın.. Üzerinde düşüncelerini yorup, kelimelerden kendisine pay da çıkarmasın.. Gayet bencil bir yazı bu.. Sadece beni anlatıyor. gecelerin karanlığı ile başlayan cümlelerim gözyaşları ile ıslanan bembeyaz sayfaya dökülmüyor. Hiç bu kadar gerçekci yazılar yazabileceğimi sanmazdım. Bakarız veya istemeye istemeye pekii tamamm dediğim cümlelerime inat gayet açık ve bir o kadar da NET.!!! Farzet ki düşüncelerime format...

Günün yorgunluğu değil üzerimdeki. Belki haftaların belkide ayların yorgunluğu var. Ya da varlığımda yokluğun sebebi olan şeyler ben de bir bıkkınlık oluşturuyor. hayata anlam katan bişey mi kalmadı acaba diyorum ama 24 saat yetmiyor günüme şaşırıyorum. Sıkıldım mı yoksa artık tek düze hayattan. Her gün kalk yemek su okul ev ve sanal.. sanırım bunaltan bunlar.