Türkiye gündemi, yaşanan olaylar vs vs sıradan.. akşam haberlerinde herhalde bayram tatili dolayısıyla yaşanan kazalar ve kaçan kurbanlıklar gösterilecek. Sıradan bir TV klasiği yani. Sanırım artık sıradanlaşıyor zaman yada zamanın içerisinde bizler alışikanlıklarımıza yeniliyoruz.

Netbookun şarjıda bitiyor. kelimeler sona ermedi ama bitmek zorunda artık. Herkesin bayramı kutlu olsun.. Küçüklerin gözlerinden büyüklerinden ellerinden öpelimde adet bozulmasın..

Saygılar efendim…

Gayet açık ve net… Ve bir o kadar da gerçekci… Kimse üzerine de almasın.. Üzerinde düşüncelerini yorup, kelimelerden kendisine pay da çıkarmasın.. Gayet bencil bir yazı bu.. Sadece beni anlatıyor. gecelerin karanlığı ile başlayan cümlelerim gözyaşları ile ıslanan bembeyaz sayfaya dökülmüyor. Hiç bu kadar gerçekci yazılar yazabileceğimi sanmazdım. Bakarız veya istemeye istemeye pekii tamamm dediğim cümlelerime inat gayet açık ve bir o kadar da NET.!!!

Farzet ki düşüncelerime format atıyorum. Üzerine dosya gelmesini beklemeden shift delete kadar kesin ve sorgusuz… Geri dönüşümü yok. Klasör klasör listelememe de gerek yok.. Ctrl F içerisinde bulamadıklarımı da aramıyorum. Sorgusuz ve süalsizim… Belki de umursamaz…

Bencilliğin en ucundan sıkıntı dolu olduğumu düşünüp, günün 24 saati gülen, dertsiz, tasasız, sorunsuz insanları da aramıyorum. Dünya üzerime de çökmedi. offflamaların altında sıkıntılarımı artırma gibi bir derdim de yok. sanal aşkların saçma hatıraları ile avunacak, profil bilgisine yazılan cümlelere can sıkacak vaktim de yok. Senede bir defa canım sıkılır.. O anda da yanımda olmayan varsın uzak kalsın.. Umrumda değil… Dost bildiklerim, sanal sorunların içerisinde boğulup giderken gerçek dünyanın dertleri ile boğuşadursun… Dünya çöküp altında kalan hüzün avcısı yürekleri bu kadar derdin içerisinde ÇEKEMEM cümlesi kadar kısa ve net ifadelerle duygularını anlamlandırsın.. Anlamsız ve sonuçsuz bu dostluğun son haddesinde çoktaann son trene bindim ve gidiyorum. Hayatın bu ne ilk durağı ne de sonu olacak. Her limanda sevgilisi olan denizciler gibi değil fakat adım anıldığında özlemin sesini hatırlatacak kadar izim kaldıysa ne mutlu bana…

Bir daha…………

Uzak kalmalı mıyım acaba kendimden yada şu an kendim sandığım benliğimden. Çoğu zaman dalıp gitmemin nedeni hep bu soru. Ya da suskunluğumun sesi haykırışı bu cümleler… Belki de yalnızız yalnızım diye biten şarkının bende bulan yankısı sadece. Arabesk hayatın arabesk yankısı.

Nedenler sebepler arasında sorunun kendiside kaybolup gidiyor. Uzadıkça cümlelerin ekleri fiil kısmını bir türlü yakalayamadan isimlerde kaybolup gidiyor üç noktam…  Saçmalamakda çare değil artık… kendi kendime konuşmakda.

Sebep belirsiz sonucu asla belli olmayan zamanın çarkı bu olsa gerek. Zaten zaman dışında da başka bir somut kavram kalmadı cümlelerimde…

Beklemenin sonucunu merak ederek yarını bugünlerde aramaya devam sadece..

Pek küfür etmeyi sevmem ama bir hikaye anlatılır bizim orda.. adamın biri varmış ve sürekli küfür edermiş… kendince de haklıymış.. …. bir-iki derken en son bunu kadıya şikayet etmişler.. çıkmış kadının karşısına.

kadı sormuş…

oğlum niye küfür edersin diye…

tam cevap verecek içeri biri dalmış..

kadı efendi!! kadı efendi!!  babam öldü analığım bana düşermi….!! !

adam durmuş durmuş sıkmış kendini en son dayanamamış..

SENİN ANANI…………

Kadı: oğlum serbestsin de git yoluna

Aklın ucu değer hiçe
Yol ararım içten içe
Kainat uyur sessizce
Ben hep seni düşünürüm

Rüzgar eser ilden İl’e
Sağlıkta bitmez bu çile
"Var"dan öte, "Yok"ta bile
Ben hep seni düşünürüm

Söz: Abdurrahim Karakoç
Müzik: Hasan Sağındık
 

Belki de kendinden kaçışın kısa yolu. Yada boşvermenin diğer adı keşke… Unutulması gerekenlerin bir kalemde çizilişi.. Dinlenen arabesk şarkının kalpteki etkisi keşke…

Ulaşılmayanlara ulaşamamanın yenilgisinin ifadesi. Benliğinin zıttı oluverir keşke… Hayallerin rüyaların bu dünyadaki ifadesi keşke…

Özlemin, hasretin, dün kadar yakın yaşananların geri getirilmemesine inat söylenen bir söz belkide.. Yanan sigara dumanının yalnızlığını paylaşan bir kelime…

Yaşantıların beklentilerin farklılıkları karşısında çekilen ahların yerine belkide zamir… yada sıfatsız tüm cümlelerin sıfatı… son noktayı koyamamanın acısıyla yazılan üç noktanın karşılığı keşke…

İmkansızların, olmazların, umut bile olmayacak yarınların cevabı keşke… Akan gözyaşının gülücüklerde hatırlanan anı keşke…

Bazen geçmişin taa dibinde anlamını bulan unutulmuşların hatırlanması, bazen geleceğin korkusu olan keşke…

Belkide diye başlanan her olayın sonunda yaşanan hayal kırıklığını, paragraf paragraf cümlelerin anlatamadığını anlatan kelime keşke…

Adını koyamadığın tüm sevdaların adı olmasını istediğin anların tek kaçışı keşke… Uzakların çook uzakların bir kalemde tüm herşeyin silinmesine sebep keşke…

Unutmaktan korkulan her anın gelecekte gülücüklere gebe olmayacağını bile bile hüznün içine atılmanın anahtarı keşke…

Benliğini yoketmenin eşiğinde duyguların hakimiyetine son verip toz pembe dünyanın pembesini silen kelime keşke…

Acı çekmenin alışkanlığı içerisinde olmayan sabahların hüznünde çekilen hasrete , olmayacak ne kadar hayal varsa bütün hepsine inat illede illede söylenen söz KEŞKEEEEEEEE……………..

Saf, korkusuz, içten, olabildiğince samimi ve bir o kadar da ürkek bir dünya… anlatamadığım ne varsa anlatabildiğim.. suskunluğum olan ne kadar cümle varsa haykırabildiğim bir dünya… yok oldu gitti.. bir kelime kadar basitmiş… oysa içine sığdırdığım kelimeler… ya söylenen sözler… o kadar cümle.. o kadar gülücük…

ne olduğunu bilmediğim bir bağlılıkla var olan bir dünya.. adını dahi koyamadığım, belki adını koymaktan korktuğum, yokluğu varlığımın en büyük sorunu olan bir dünya… ne kadar kolaymış bir anda yok etmek.. bir anda silivermek.. eyvallahsız dünyanın eyvallahsız insanları…

ama olsun bee sanada eyvallah var benden. içimden söküp atamam ama elbet zamana yenik düşer. elbet geçmiş zaman olur cümlelerdeki ekler…

eyvallah sanal dünyam sanada eyvallah.. sende ait olduğun yerde yerini al…

Gerçekten dünya değişiyor sanırım. değişen dünyamı insanlarmı gibi saçma bir tartışmayla zaman tüketmek istemiyorum ama değişiyor dünya… ve geçen her dakikada benden uzaklaştığı da kesin… Zamanın gerisinde kaldım sanırım. durdu benim saat…

Nereye kadar devam eder bu durgunluk yada suskunluğum bilmiyorum içimden artık yeter demek geliyor beceremiyorum… işte bu sefer tamam bu defa son artık yok desemde yine yoklar yokolup gidiyor…………

Dün diyemediğim cümleler bugün kendime kızmalarımın sebebi oluyor hep… Kestirip atmak denen kelime hayatıma giremedi gitti. YOK diyememenin derdini çekmeden yapamıyorum sanırım. Akıllı olupta dünyanın kahrını çekmek daha mantıklımı geliyor acaba..

Uzun süredir kelimelerim suskundu. içine kapanık, durgun ve sessiz…Söylemek istediklerim hep başka başka kelimelerle başka türlü çıkar oldu.Kendimi kandırıp duruyorum sanırım. Ya da avuntum bu herhalde.. başka başka kelimelerle içimdekiler anlatmaya çalışmam nereye kadar sürecek onu da bilmiyorum.

Birikiyor gün geçtikçe yığılıyor içimde cümleler, kelimeler… Hep aklıma suskunluğumun gereğini yapmak geliyor.. sus yat ve uyu… çek sineye gitsin… unut tabi unutabilirsen.. Ama bir süre sonra biriken kelimeler cümle hatta paragraf paragraf destan oluveriyor ve o an benliğim yok.. yarınım bihaber… dünüm hiç yaşanmadı…Gelecekde zaten hiç gelmeyecek… umrumda değil umudum olan ne varsa…

Artık son olsun.. Birikmeden ne varsa yaşanacak yaşandığı anda başlasın ve bitsin yaşananlar… duman duman içime çekmekten bıktım… Bu son olsun.. Artık son olsun…

Gabar’ın kenarında…

İlk medeniyetlerin odağında…

İlk medeniyetler havasında….

Üstü çamur ve tahta…

Altı taş duvarlarla…

Bir ahır, iki oda…

Koyunlar bir yanda, insanlar bir yanda…

Su hala kuyuda…

Ve telefon icat edilmedi daha…

Haa unutmadan elektrik de yok, karayoluda…

1200 nüfuslu 120 hane işte böyle bir yer…

Ülkemin güneydoğusunda, en kenarında…

Hayaller başka, umutlar bambaşka…

Her gün aynı doğuyor güneş dağların kenarında…

Ve dili de başka… Bir farklılık daha…!

Şehir merkezi çok yakında, tellerin ardında…

Herşey oralardan geliyor, model model kamyonlarla…

Yaşamın anlamı başka buralarda…

Oysa, oysa ben,

Beklemek isterdim kırmızı ışıkta…

Yürümek isterdim, yolun sağından, kaldırımlarda…

Oynamak isterdim… Çocuklarla dolu çocuk parkında…

Ve çeşmeyi açıp saatlerce kalmak altında…

Gazeteyi açıp seni bulmak yalancı fallarda…

Dolaşmak, saatlerce yürümek kalabalıklarda…

Televizyonu açıp öylece uyuyakalmak ranzada…

Düşlerim hayallerim çok mu, çok mu fazla…

Çok şey mi istiyorum, çok mu bunlar bana…

İnsanlar çağ atlıyor, bir çağdan diğer çağa…!!!

Atladık, atlıyoruz…. İlkçağdan… Ortaçağa…

24/04/2000 Pazartesi – Şırnak / İdil / Teke Köyü

Kursun son günü ve son ders… Flash CS3 ile başlayıp Dreamweaver ile son bulan maceranın son dalgası da kıyıya vurmak üzere… Buradaki dalgalar hangi geminin yolunu değiştirir bilinmez ama okyanusa yeni yeni damlalar eklediği kesin… Somut olarak birşeyler oldu, sanırım öğrenme denen olayın aşamalarını yaşadım  diyebileceğim bir kursun sonuna geldik.

Ee klasiktendir Öncelikle kursu veren hocamız Ozan İNKAYA’ya sonra Yalova Esenköy hizmetiçi eğitimin tüm çalışanlarına teşekkürü bir borç bilirkene, büyüklerin ellerinden küçüklerin gözlerinden öperim…

Frame by frame nedir artık sanırım biliyorum ve attığım bir sonraki adımda stop komutu ile karşılabieceğimin de farkına vardım. Arabalar giderken sadece tekerlerinin dönmediğinin farkına da vardım sanırım

Burada öğrendiklerimin bilgisyar bilgime ne derecede katkı sağlayacağı sanırım bundan sonraki denemelerime bağlı olacaktır… Ve gününün üçte biri bilgisayar başında geçen biri olarak sanırım artık bir 60 dakika da Adobe programlarına ayrılacak.

Ve son olarak mekan açısından oldukça güzel olan bu yerde yağmurun bizi hiç terketmemesi ve büyük bir vefa örneği göstermiş olmasıyla sıkıcı anlar dahi yaşadığım Yalova’dan ayrılırken, hasret denen duyguyu tekrar yaşatanlara kavuşmanın sevinci de içimi fazlasıyla kaplamadı değil… Belki de siyah ve beyazın neden birbirine bu kadar muhtaç olduğunun bir kez daha ispatı yaşandı düşüncelerimde…

Saygılar efendim…