16 kasım 2010… Kurban bayramı… Silifkedeyiz.. Tüm cemaat burada.. Kurban işi daha yeni bitti. Çay sefasıda sona erdi ve sıra geldi kolaya. Klasik bir sonbahar günü. hava hafif soğuk gibi gibi.. Parçalı bulutlumu deniyor buna. Sulardan da bahsetmeyelim. ama adı geçsin bari. adet yerini bulsun.
Yazılarım içimi acıtmıyor. Ve duygularım da öyle hüzün falan da yok… Kelimelerim gayet net.. Dumanlı dumanlı ifadelerin etkisinde yolunu bulmayan harfler de yok… Karamsarlığın tavanında asılı hüzün nağmeleri de çıkmıyor dilimden…
Gayet açık ve net… Ve bir o kadar da gerçekci… Kimse üzerine de almasın.. Üzerinde düşüncelerini yorup, kelimelerden kendisine pay da çıkarmasın.. Gayet bencil bir yazı bu.. Sadece beni anlatıyor. gecelerin karanlığı ile başlayan cümlelerim gözyaşları ile ıslanan bembeyaz sayfaya dökülmüyor. Hiç bu kadar gerçekci yazılar yazabileceğimi sanmazdım. Bakarız veya istemeye istemeye pekii tamamm dediğim cümlelerime inat gayet açık ve bir o kadar da NET.!!!
Farzet ki düşüncelerime format atıyorum. Üzerine dosya gelmesini beklemeden shift delete kadar kesin ve sorgusuz… Geri dönüşümü yok. Klasör klasör listelememe de gerek yok.. Ctrl F içerisinde bulamadıklarımı da aramıyorum. Sorgusuz ve süalsizim… Belki de umursamaz…
Bencilliğin en ucundan sıkıntı dolu olduğumu düşünüp, günün 24 saati gülen, dertsiz, tasasız, sorunsuz insanları da aramıyorum. Dünya üzerime de çökmedi. offflamaların altında sıkıntılarımı artırma gibi bir derdim de yok. sanal aşkların saçma hatıraları ile avunacak, profil bilgisine yazılan cümlelere can sıkacak vaktim de yok. Senede bir defa canım sıkılır.. O anda da yanımda olmayan varsın uzak kalsın.. Umrumda değil… Dost bildiklerim, sanal sorunların içerisinde boğulup giderken gerçek dünyanın dertleri ile boğuşadursun… Dünya çöküp altında kalan hüzün avcısı yürekleri bu kadar derdin içerisinde ÇEKEMEM cümlesi kadar kısa ve net ifadelerle duygularını anlamlandırsın.. Anlamsız ve sonuçsuz bu dostluğun son haddesinde çoktaann son trene bindim ve gidiyorum. Hayatın bu ne ilk durağı ne de sonu olacak. Her limanda sevgilisi olan denizciler gibi değil fakat adım anıldığında özlemin sesini hatırlatacak kadar izim kaldıysa ne mutlu bana…
Bir daha…………
Günün yorgunluğu değil üzerimdeki. Belki haftaların belkide ayların yorgunluğu var. Ya da varlığımda yokluğun sebebi olan şeyler ben de bir bıkkınlık oluşturuyor. hayata anlam katan bişey mi kalmadı acaba diyorum ama 24 saat yetmiyor günüme şaşırıyorum. Sıkıldım mı yoksa artık tek düze hayattan. Her gün kalk yemek su okul ev ve sanal.. sanırım bunaltan bunlar.
Pek küfür etmeyi sevmem ama bir hikaye anlatılır bizim orda.. adamın biri varmış ve sürekli küfür edermiş… kendince de haklıymış.. …. bir-iki derken en son bunu kadıya şikayet etmişler.. çıkmış kadının karşısına.
Aşktan yana söz duyunca
Ben hep seni düşünürüm
Uçsuz hayaller boyunca
Ben hep seni düşünürüm
Pişmanlıkların tek ifadesimidir keşke.. yoksa geçmişe dönememenin kaçışımıdır..! Yaşanmayan ne varsa yaşanması gereken, yapılmayan ne varsa yapılması gereken, umut denen kelimenin karşılığı ne kadar cümle varsa hepsinin karşılığı…
Belki de kendinden kaçışın kısa yolu. Yada boşvermenin diğer adı keşke… Unutulması gerekenlerin bir kalemde çizilişi.. Dinlenen arabesk şarkının kalpteki etkisi keşke…
dört duvarın anladıklarını anlatamıyor kelimelerim artık… Satıra nasıl başlanır onu bile hatırlamakda zorlanıyorum. içimde var olan kelimeler cümleler hatta paragraflar birikmişken harfler yanyana gelmekde zorlanıyor… Sanırım yazının kalıcılığı korkutuyor beni…
Hayatım boyunca hep birilerine faydalı hep yapıcı olmaya çalıştım. En azından aynaya bakınca aynada farklı bir yüz görmüyorum. Birilerine yaranmak gibi bir derdim asla olmadı ama bazen kendimden vazgeçip karşımdaki adına düşünmeye kadar da varan anlarım oldu. Fakat tuhaftır tüm bunların sonucu hep aynı. kendi kendine kızan, sinirlenen, sinirini klavyeden yada duvardan çıkaran bir tip çıktı ortaya…
Ve Cudi eteğinde…
Gabar’ın kenarında…
İlk medeniyetlerin odağında…
İlk medeniyetler havasında….
Üstü çamur ve tahta…
Kursun son günü ve son ders… Flash CS3 ile başlayıp Dreamweaver ile son bulan maceranın son dalgası da kıyıya vurmak üzere… Buradaki dalgalar hangi geminin yolunu değiştirir bilinmez ama okyanusa yeni yeni damlalar eklediği kesin… Somut olarak birşeyler oldu, sanırım öğrenme denen olayın aşamalarını yaşadım diyebileceğim bir kursun sonuna geldik.
